Na het overlijden van ons kinderen dacht ik dat nooit meer gelukkig zou zijn.

 

Mijn gevoelens vlogen alle kanten op. Ik was verdrietig en boos tegelijk. Op mijn man omdat hij anders met het verlies omging dan ik. Op mijn lijf omdat het gefaald had. Op mijn omgeving omdat ze mij niet begrepen. Mij probeerden op te vrolijken en opmerkingen maakten als:

  • Je kunt in ieder geval zwanger worden;
  • Als ze nog had geleefd dan was ze zwaar gehandicapt geweest;
  • Kijk naar wat je wel hebt.

 

Voor het eerst in mijn leven voelde ik intense jaloezie. Ik was jaloers op iedereen met een baby. Ik vond het oneerlijk en ik gunde ze het niet. Tegelijkertijd voelde ik mij ontzettend schuldig dat ik deze gedachten had. Hoe kon ik iemand misgunnen wat ik zelf graag had gewild?

 

Ik voelde mij schuldig. Naar mijn kinderen omdat ik hen niet had kunnen beschermen. Naar mijn man, (schoon)ouders omdat mijn lichaam had gefaald. Voelde mij schuldig tegenover mijn kinderen wanneer ik een dag niet aan hen had gedacht.

 

Ik legde mijzelf op dat het rouwen wel lang geduurd had en dat ik door moest met mijn leven. Als ik gewoon weer door zou gaan met mijn leven dan zou het verdriet wel over gaan, was mijn gedachte. Maar ik kreeg mijn leven niet op de rit. Ik sliep slecht. Ik functioneerde niet. Ik maakte fouten. Vergat de simpelste dingen. Had vaak ruzie. Voelde mij niet begrepen. Ik liep vast.

 

Mijn toekomstdromen waren weggevaagd. Zou ik ooit nog gelukkig worden? Het antwoord is JA

Ik ontdekte dat achter die enorme berg verdriet, heel veel kracht schuilde. En ik ontdekte hoe ik het verlies een plek in mijn leven kon geven.

 

Ik kreeg weer verbinding met mijn omgeving. Opeens konden we wel met elkaar praten over het verlies. Over de gevoelens die er waren. De verlangens. De verwijten hadden plaats gemaakt voor begrip.

 

Onze kinderen maken deel uit van ons gezin. Ze horen erbij. We praten over ze. Soms met een lach en soms met een traan. We praten met liefde en weemoed over de zwangerschap, hun geboorte. We praten over de uitvaart. We gedenken ze en ‘vieren’ ieder jaar hun verjaardag. Dan eten we taart, halen bloemen in huis, bladeren door het fotoboek en draaien muziek die ons aan hen herinneren, huilen en lachen. Hun urnen staan bij ons in de huiskamer. En ik praat tegen ze.

 

Ik ben veranderd door hun dood. Ik ben milder geworden. Bewuster ook. Dingen die ik voorheen als vanzelfsprekend vond, beleef ik bewuster. Intenser. Ook ontdekte ik dat ik veel krachtiger was dan ik ooit had kunnen bedenken.

 

Ik had mijn kinderen nooit willen verliezen. Het heeft mij geen beter mens gemaakt. En het heeft mijn leven ook niet mooier gemaakt. Ik mis ze iedere dag maar het verdriet heeft plaats gemaakt voor inspiratie. Ik heb geleerd om hun verlies om te zetten in iets positiefs. Ik heb de keuze gemaakt om mijn eigen rouwreis en mijn professionele achtergrond te gebruiken om anderen te helpen.

Verlies van je (ongeboren) kind

is het ergste dat je als ouder kan overkomen. Het verdriet om het verlies van je kind gaat nooit (helemaal) over. Het is net een litteken. De scherpe randjes en de ergste pijn vervagen maar gaan nooit helemaal weg. Je leert ermee te leven en ervan te houden. 

 

Je bent voor altijd veranderd. Maar er is leven na het verlies. Een gelukkig leven waarin je overleden kind een plaats heeft. Een leven die betekenis heeft en die je betekenisvol invult.

 

Achter al dat intense verdriet, schuilt namelijk een enorme kracht. Een kracht die jou helpt je leven weer op te pakken. Gelukkig te worden. Door jezelf de tijd en liefde te gunnen om te rouwen, zie je weer perspectief.

Ik word omschreven als

 

Liefdevol en confronterend. Iemand bij wie je makkelijk je hart uitstort, die naar je luistert maar die je ook op subtiele wijze een spiegel voorhoudt.  Ik noem het beestje bij de naam maak dingen niet mooier dan ze zijn.  Ik ben iemand bij wie je de herkenning en erkenning krijgt die je zoekt. Ik heb immers hetzelfde meegemaakt als jij. Verder word ik omschreven als iemand die heel beeldend praat en vaak metaforen gebruikt om dingen te verhelderen of onder woorden te brengen. 

 

Als je mij zou kennen zou je weten dat ik:

 

  • een voorliefde heb voor kale en/ of roodharige mannen. En met één van hen (de leukste in mijn ogen) op mijn 45e verjaardag ben getrouwd. Dit was een verrassingshuwelijk. Onze gasten en ook de getuigen wisten niets van onze plannen. Omdat onze getuigen zich moesten identificeren, hadden we iedereen gevraagd om zijn rijbewijs mee te nemen. Iedereen was ervan overtuigd dat we een autorally zouden gaan doen. Onvergetelijk de gezichten toen we de ware reden van het feest kenbaar maakten. Tja ik houd ervan om buiten de paden te stappen en mensen te verrassen.
  • half Indisch ben terwijl mijn huid- en haarkleur iets anders doet vermoeden. En ja die rode kleur is echt. Dit is overigens ook het antwoord op de aan mij meest gestelde vraag: is dat je eigen haarkleur?
  • onze kinderen via IVF heb gekregen. En dat onze jongste zoon vernoemd is naar zijn broer en zus. Dat hij Mans heet en dat zijn naam ‘overwinning’, ‘geschenk’, en ‘gezegende’ betekent. Dat wij dit bij het geven van zijn naam niet wisten. Ik vond het gewoon een stoere jongensnaam.
  • dol ben op kennisspelletjes en het oplossen van mysteries, puzzels en detectives. Tot ergernis van mijn man verraad ik altijd de clou of verklap ik het antwoord voordat hij de kans heeft gehad om zelf het antwoord te vinden.
  • Nordic walk. Iedereen in mijn omgeving lachte mij uit toen ik vertelde dat ik aan Nordic Walking ging doen. De opmerkingen als: ‘en wat voor maat afristbroek heb je gekocht?’ Durf je bij daglicht te lopen? vlogen mij om de oren. Maar standvastig als ik ben, liet ik mij niet van de wijs brengen. Ik had een doel: de kilo’s eraf en een betere conditie. Inmiddels ben 10 kg lichter en dat doet niet iedereen mij na 😉 Voor de nodige ontspanning lig ik graag op de yoga mat.
  • dat ik uit elk land waar ik op vakantie ga souvenirs meeneem. Ons hele huis is bezaaid met tastbare herinneringen van onze reizen.
  • George Michael mijn grote held was. Volgens mijn man hoop ik nog altijd dat hij geen homo is, niet dood is en met mij wil trouwen.
  • ik dol ben op Texel en hier jaarlijks met mijn beste vriendin ga uitwaaien. Dit doen we al meer dan 10 jaar. Het verveelt nooit.
  • last but not least, heb gewerkt als verpleegkundige in de ouderenzorg en als HR-adviseur. Tijdens mijn werk als verpleegkundige sprak ik regelmatig cliënten die een kindje hadden verloren. Na jaren was er bij de meeste mensen nog steeds sprake van veel verdriet. Ondanks dat ik het verdriet niet kon wegnemen, merkte ik dat het bieden van een luisterend oor een troostende werking had. Daarnaast heb ik lang als HR-adviseur gewerkt. In deze functie ontmoette ik regelmatig mensen die een miskraam hadden gehad of een kind hadden verloren. Ik merkte dat deze medewerkers vaak problemen kregen op gebied van hun welzijn, gezondheid en functioneren. Dit leidde niet zelden tot onnodig ziekteverzuim en/of arbeidsconflicten. Toen ik jaren later zelf aan den lijve ondervond wat het niet spontaan krijgen van een kind en het verlies van een (ongeboren) kind met je doet, besloot ik om mijn werk te maken van het helpen van anderen.