Even voorstellen

Ik ben Leonie Nuijen en moeder van drie kinderen waarvan twee kinderen zijn overleden. 

Na het overlijden van ons kinderen dacht ik dat nooit meer gelukkig zou zijn.

Mijn gevoelens vlogen alle kanten op. Ik was verdrietig en boos tegelijk. Op mijn man omdat hij anders met het verlies omging dan ik. Op mijn lijf omdat het gefaald had. Op mijn omgeving omdat ze mij niet begrepen. Mij probeerden op te vrolijken en opmerkingen maakten als:

  • Je kunt in ieder geval zwanger worden;
  • Als ze nog had geleefd dan was ze zwaar gehandicapt geweest;
  • Kijk naar wat je wel hebt.

 

Voor het eerst in mijn leven voelde ik intense jaloezie. Ik was jaloers op iedereen met een baby. Ik vond het oneerlijk en ik gunde ze het niet. Tegelijkertijd voelde ik mij ontzettend schuldig dat ik deze gedachten had. Hoe kon ik iemand misgunnen wat ik zelf graag had gewild?

 

Ik voelde mij schuldig. Naar mijn kinderen omdat ik hen niet had kunnen beschermen. Naar mijn man, (schoon)ouders omdat mijn lichaam had gefaald. Voelde mij schuldig tegenover mijn kinderen wanneer ik een dag niet aan hen had gedacht.

 

Ik legde mijzelf op dat het rouwen wel lang geduurd had en dat ik door moest met mijn leven. Als ik gewoon weer door zou gaan met mijn leven dan zou het verdriet wel over gaan, was mijn gedachte. Maar ik kreeg mijn leven niet op de rit. Ik sliep slecht. Ik functioneerde niet. Ik maakte fouten. Vergat de simpelste dingen. Had vaak ruzie. Voelde mij niet begrepen. Ik liep vast.

 

Mijn toekomstdromen waren weggevaagd. Zou ik ooit nog gelukkig worden? Het antwoord is JA

Ik ontdekte dat achter die enorme berg verdriet, heel veel kracht schuilde. En ik ontdekte hoe ik het verlies een plek in mijn leven kon geven.

 

Ik kreeg weer verbinding met mijn omgeving. Opeens konden we wel met elkaar praten over het verlies. Over de gevoelens die er waren. De verlangens. De verwijten hadden plaats gemaakt voor begrip.

 

Onze kinderen maken deel uit van ons gezin. Ze horen erbij. We praten over ze. Soms met een lach en soms met een traan. We praten met liefde en weemoed over de zwangerschap, hun geboorte. We praten over de uitvaart. We gedenken ze en ‘vieren’ ieder jaar hun verjaardag. Dan eten we taart, halen bloemen in huis en bladeren door het fotoboek. We lachen en huilen.  Hun urnen staan bij ons in de huiskamer. En ik praat tegen ze.

 

Ik ben veranderd door hun dood. Ik ben milder geworden. Bewuster ook. Dingen die ik voorheen als vanzelfsprekend vond, beleef ik bewuster. Intenser. Ook ontdekte ik dat ik veel krachtiger was dan ik ooit had kunnen bedenken.

 

Ik had mijn kinderen nooit willen verliezen. Het heeft mij geen beter mens gemaakt. En het heeft mijn leven ook niet mooier gemaakt. Ik mis ze iedere dag maar het verdriet heeft plaats gemaakt voor inspiratie. Ik heb geleerd om hun verlies om te zetten in iets positiefs. Ik heb de keuze gemaakt om mijn eigen rouwreis en mijn professionele achtergrond te gebruiken om anderen te helpen.

Verlies van je (ongeboren) kind

is het ergste dat je als ouder kan overkomen. Het verdriet om het verlies van je kind gaat nooit (helemaal) over. Het is net een litteken. De scherpe randjes en de ergste pijn vervagen maar gaan nooit helemaal weg. Om op onverwacht momenten weer even aanwezig te zijn. 

 

Je bent voor altijd veranderd. Maar er is leven na het verlies. Een gelukkig leven waarin je overleden kind een plaats heeft. Een leven die betekenis heeft en die je betekenisvol invult.

 

Achter al dat intense verdriet, schuilt namelijk een enorme kracht. Een kracht die jou helpt je leven weer op te pakken. Gelukkig te worden. Door jezelf de tijd en liefde te gunnen om te rouwen, zie je weer perspectief.

Ik word omschreven als

Liefdevol en confronterend. Iemand bij wie je makkelijk je hart uitstort, die naar je luistert maar die je ook op subtiele wijze een spiegel voorhoudt.  Ik noem het beestje bij de naam maak dingen niet mooier dan ze zijn.  Ik ben iemand bij wie je de herkenning, erkenning en tips krijgt die je zoekt. Ik heb immers hetzelfde meegemaakt als jij. 

Als je mij zou kennen zou je weten dat ik:

  • een voorliefde heb voor kale en/ of roodharige mannen. En op mijn 45e verjaardag met een kale man met rode baard ben getrouwd. Dit was een verrassingshuwelijk. Onze gasten en ook de getuigen wisten niets van onze plannen. Omdat onze getuigen zich moesten identificeren, hadden we iedereen gevraagd om zijn rijbewijs mee te nemen. Iedereen was ervan overtuigd dat we een autorally zouden gaan doen. Onvergetelijk de gezichten toen we de ware reden van het feest kenbaar maakten. Tja ik houd ervan om buiten de paden te stappen en mensen te verrassen.
  • half Indisch ben terwijl mijn huid- en haarkleur iets anders doet vermoeden. En ja die rode kleur is echt. Dit is overigens ook het antwoord op de aan mij meest gestelde vraag: is dat je eigen haarkleur? 
  • onze kinderen via IVF heb gekregen. En dat onze jongste zoon vernoemd is naar zijn broer en zus. Dat hij Mans heet en dat zijn naam ‘overwinning’, ‘geschenk’, en ‘gezegende’ betekent. Dat wij dit bij het geven van zijn naam niet wisten. Ik vond het gewoon een leuke jongensnaam.
  • dol ben op kennisspelletjes en het oplossen van mysteries, puzzels en detectives. Tot ergernis van mijn man verraad ik altijd de clou of verklap ik het antwoord voordat hij de kans heeft gehad om zelf het antwoord te vinden.
  • dat ik uit elk land waar ik op vakantie ga souvenirs meeneem. Ons hele huis is bezaaid met tastbare herinneringen van onze vakanties.
  • ontspan door muziek, yoga en nordic walking. 
  • ik dol ben op Texel en hier jaarlijks met mijn beste vriendin ga uitwaaien. Dit doen we al meer dan 10 jaar. Het verveelt nooit.
  • last but not least, ik gewerkt heb als verpleegkundige en als HR-adviseur. Tijdens mijn werk als verpleegkundige en als  HR- adviseur ontmoette ik regelmatig mensen die een miskraam hadden gehad of een (klein)kind hadden verloren. 

Wil je vrijblijvend kennismaken? Neem contact met mij via onderstaande knop