Je hebt je kindje verloren.

 

De toekomst waarover je fantaseerde is er niet meer. In één keer al je toekomstverwachtingen gewijzigd. Weggevaagd.

Je bent moeder maar in stilte. Zo intens verdrietig.  Alles is veranderd. Het beeld dat je van jezelf had als ouder, als partner... In één keer weg.

Iedereens leven gaat door terwijl het jouwe is gestopt. 

Herken je dit?

 

Je hebt slecht geslapen. Als de wekker gaat, sta je op om je aan te kleden. En dan overvalt je het gevoel van ontreddering weer. Hoe moet het nu verder? Hoe kun je ooit weer gelukkig zijn? Je probeert het echt. Je maakt uitstapjes, spreekt af met vrienden, sport en je werkt weer. Maar bij een etentje met vrienden kun je zomaar overdonderd worden door intens verdriet. Zomaar. Uit het niets. Dan wil je naar huis, maar dat kun je niet maken; je partner en vrienden hebben het naar hun zin. Je wordt stiller maar niemand heeft het door. Thuis barst je in tranen uit en je wordt boos op je partner. Geluk? Je zou al blij zijn als je je eens niet elke keer zo rot zou voelen.

Gisteren dronk je koffie bij je moeder. Ze had het steeds over jouw neefjes en nichtjes. Maar geen enkel moment had ze het over jouw kind. Alsof hij niet bestaan heeft. Je moeder met wie je altijd alles kon bespreken, vermijdt het gesprek over jouw kind. Snapt ze nou werkelijk niet hoe pijnlijk dat voor je is? Je voelt de boosheid opkomen maar spreekt het niet uit. Wanneer je thuiskomt, gooi je uit frustratie de vaas met bloemen op de grond. Waarom begrijpt mijn moeder niet hoe ik mij voel? Waarom steunt ze mij niet zoals ik had gehoopt? Je voelt je alleen en je vraagt je af hoe je ooit nog gelukkig kan worden.

Je beste vriendin is bevallen. Je bent heel blij voor haar. Je gunt het haar echt maar je voelt ook een steek van jaloezie. Waarom zij wel? schiet door je hoofd. Je voelt je er direct schuldig over. Hoe kun je je vriendin dit niet gunnen? Natuurlijk ga je direct op kraambezoek. Ze is immers je beste vriendin. Als je aanbelt wil je eigenlijk weglopen. Maar dat kan natuurlijk niet. Voor dat je iets hebt kunt zeggen, heb je de baby in je armen en maakt je vriendin een foto van jou met haar baby. Voor het kraamboek, zegt ze. Leuk voor later. Je weet even niet hoe je moet reageren. Wanneer je naar huis gaat lopen de tranen over je wangen. Snapt ze nu echt niet hoe moeilijk het voor je is? Geconfronteerd worden met haar geluk terwijl jezelf in de zwartste periode van je leven zit?

Je partner en jij wandelen door de stad. Je ziet je collega die net een kindje heeft gekregen. Op het moment dat ze jullie ziet, duikt ze een winkel in. Het is niet de eerste keer dat je dit meemaakt. Ook op feestjes. Tijdens het werk. Mensen gaan je uit de weg. Vermijden je alsof je een besmettelijke ziekte hebt. Als ze je niet kunnen ontwijken, merk je hoe ongemakkelijk de situatie is. Je zou willen dat mensen naar je kind vragen. Maar niemand die het doet. Zelfs over koetjes en kalfjes praten is ongemakkelijk. Je wil er iets over zeggen. Maar je doet het niet. Bang om de sfeer te verpesten. Je voelt het verdriet opkomen en vraagt je af: hoe krijg ik mijn leven en mijn geluk weer terug als iedereen zo’n belangrijk deel van mijn leven doodzwijgt?

Je wilde weer werken omdat je ervan overtuigd was dat werken goed voor je zou zijn. Je managers en collega’s verwachtten net als jijzelf dat je weer gewoon functioneert. Maar dat lukte niet. Je maakte steeds fouten en vergat de simpelste dingen. Je werd erop aangesproken. Je snapte het maar op de een of andere manier lukte het je niet om te functioneren als voorheen. Je zag het werk als een afleiding. Maar je kon niet voldoen aan de verwachtingen. In overleg met de bedrijfsarts meld je je ziek. En nu zit je thuis. Zonder kind, zonder perspectief. Je voelt je in de steek gelaten. Hoe kun je ooit weer aan het werk gaan als je werkgever je niet steunt?

Wat gebeurt er als je niet de juiste hulp zoekt?

 

De situatie waarin je nu verkeert zal alleen maar versterken. Je komt niet over het verlies heen. Je raakt je vrienden kwijt. Er komt een verwijdering tussen jou en je partner als je relatie al niet helemaal stuk gaat. Werken wordt steeds moeilijker. Depressie en verlies van je baan liggen op de loer. Je wordt nooit meer gelukkig.

 

In een gratis online sessie nemen we samen je situatie door. Je krijgt tips die jou helpen meer grip te krijgen op je emoties. Zodat je voorzichtig weer durft te genieten van het leven. Je hoeft het niet alleen te doen.

 

Hoe is zou dit voor je zijn?

 

Gun jezelf de ruimte om je leven weer op te pakken. En weer te mogen genieten. Maak nu een vrijblijvende afspraak. Meld je aan via onderstaande knop.

 

Aura

Ik heb Leonie benaderd omdat ik hulp zocht bij mijn situatie en vanaf het eerste moment hadden we heel fijn contact. De gesprekken waren heel open, warm en relaxt. Alles mag en niets hoeft. Door naar mij te luisteren en te horen wat ik (niet) vertelde stelde ze mij de juiste vragen die mij aan het denken zette en mij heeft gebracht waar ik nu sta! Ik zou Leonie ook zeker aanraden als je een goede (rouw)coach zoekt!

Janine

Na het verlies van mijn stil geboren zoontje Joep werd ik verpletterd door verdriet, pijn en een overweldigend gevoel van leegte en gemis. Om mij heen ging de wereld door en zelfs bij lotgenoten zag ik weer momenten van geluk ontstaan. Ik had veel last van schuldgevoelens, voelde me met de dag meer onbegrepen door mijn omgeving en was bij vlagen zo ontzettend boos. Omdat ik mezelf volledig aan het verliezen was ben ik hulp gaan zoeken en zodoende kwam ik bij Leonie terecht. Onze gesprekken hebben mij enorm geholpen. Leonie haar kracht ligt onder andere in het luisteren en niks raar vinden. Wat een verademing. Al het gevoel mag er zijn, het is ok. Ze kan daarnaast subtiel een spiegel voorhouden en door middel van coaching helpen oude patronen te doorbreken en je in je kracht zetten. Met veel warmte en empathie heeft ze mij laten inzien dat mijn verdriet en rouwproces persoonlijk en vooral normaal zijn. Dat er kracht zit in het accepteren van de situatie, hoe moeilijk deze ook is. Ze heeft me laten zien dat hoewel ik dacht stil te staan, ik toch alweer verder ben dan ik was. En dat geeft hoop, verlichting en vertrouwen. Ik word nooit meer hetzelfde maar langzaam wel weer mezelf. 

 

Marloes

Na drie miskramen te hebben gehad, waarvan één na 17 weken, was het verdriet heel groot. Wat is de wens voor een tweede kindje heel groot, waardoor het gemis dat het tot nu toe niet lukt enorm is. Vooral de derde miskraam kwam heel hard binnen. Nadat ik een krantenartikel van mijn moeder kreeg, heb ik een afspraak gemaakt. In het artikel vond ik eigenlijk waar ik naar opzoek was, iemand die begreep wat ik voel. Het was fijn dat ik in de gesprekken met Leonie ook echt werd begrepen en dat zij ook erkende dat alle gevoelens die ik ervaar erbij horen. Zo werd ik overvallen door een gevoel van jaloezie richting de zwangerschap van een schoonzus. Niet als misgunnen, maar ik gun het mijzelf ook zo. Daarnaast was het voor mij ook fijn om te horen dat het heel normaal is om verdrietig te zijn dat de wens van een tweede kindje nog niet is uitgekomen. Leonie gaf in de gesprekken ook aan wat zij zelf deed in bepaalde situaties, waar ik dat wel of niet iets mee kon doen. Dit was heel erg fijn. Ik heb voor mijn gevoel echt een luisterend oor gekregen en ook inzichten welke gevoelens normaal zijn, maar ook voor iedereen anders is. Ik ben heel blij dat ik in contact ben gekomen met Leonie en zij mij zo goed heeft geholpen om met het verdriet van het verlies om te kunnen gaan.