Jij durft te zeggen wat ik voel

Jij zei precies wat ik dacht maar niet durfde te zeggen…
Was het antwoord van mijn cliënte op mijn vraag wat haar deed besluiten om door mij gecoacht te worden

Ik was op zoek naar rust in mijn hoofd. Ik wilde gewoon verdrietig zijn.

Gek werd ik van al die mensen met hun goed bedoelde adviezen en tips zoals:
Het komt goed. Je moet er alleen even doorheen…
Je bent sterk. Jij kunt dit aan..
Je krijgt kruis naar kracht…
Je kunt niet eeuwig blijven rouwen. Je moet op een gegeven moment ook weer verder met je leven…
Kijk naar de dingen die je wel hebt…
Je hebt er geen schuld aan…

Gek werd ik ervan. Al die tips. Al die adviezen. Maar hoe? Niemand vertelde mij hoe?

In plaats van vragen hoe het voor mij was om mijn kind te verliezen, kreeg ik, in mijn ogen, de opdracht om zo snel mogelijk weer het leven op te pakken.

Ik wilde mijn leven helemaal niet oppakken. Ik wilde rust. Wilde niet steeds opgeslokt worden door de emoties die zich steeds afwisselden en waar ik geen grip op kreeg.

Ik wilde erkenning voor mijn verdriet.

Jij zei letterlijk tegen mij: je voelt je schuldig. Het is jouw lijf dat gefaald heeft. Hoe zo? veilige moederschoot? Verstandelijk weet je dat je er niets aan kon doen. Maar zo voelt het niet voor jou…

Je zei precies wat ik niet durfde te zeggen maar wat ik wel voelde. Ik voelde mij erkend. Voelde mij begrepen

Pas later had ik de behoefte aan tips die mij echt zouden helpen om met het verlies om te gaan. Zodat ik mijn leven weer kon oppakken. Weer die moeder voor mijn dochter kon zijn die ik altijd was en wilde zijn. Weer de echtgenote kon zijn die ik altijd was en weer wilde zijn…

Maar eerst wilde ik gewoon begrip en erkenning.

Je nam mij aan de hand op de momenten dat ik dat nodig had en luisterde naar mij als ik daar behoefte aan had

Wat ik zo waardeer aan jou is dat ik niks moest. Dat je luisterde zonder oordeel. Je vond niks raar of vreemd. En daardoor ontstond er voor mij ruimte. Ruimte om naast het rouwen langzaamaan ook weer mijn blik naar de toekomst te richten

Haar woorden komen binnen. Hier is waar ik het voor doe. Persoonlijk. 1 op 1. Maatwerk.

Ben je ook je kindje verloren? Worstel je met je gevoelens? Zoek je erkenning, herkenning en tips zodat je beter met het verlies kunt omgaan? En op die manier je leven weer durft op te pakken?

Ik begeleid je graag. Neem vrijblijvend contact met mij op.

Je rouwt op je eigen manier maar dat betekent niet dat je het alleen hoeft te doen.

Deel mijn verhaal

Stuwing na stil geboren baby

Mijn lijf snapt er niets van Mijn borsten doen zeer. Ze zijn rood en heel groot. Het zit vol moedermelk. Het doet pijn. Het brandt. Ik voel de tranen opkomen. Weet mij geen raad, behalve dat ik zoek naar verlichting. Mijn emoties zitten hoog. Ik kan alleen maar huilen...

Hoe een onvoltooid negen maanden dagboek mij inspireerde tot het maken van Koesterboek; een custom made zwangerschapsdagboek

Ik word moeder En daar waren die twee blauwe streepjes. Die streepjes die bevestigde dat ik zwanger was. Ik werd moeder! Natuurlijk hield ik er rekening mee dat het mis kon gaan. Dus met gepaste blijdschap wandelde ik de eerste ‘cruciale’ drie maanden door. En toen...

Hoe vertel je, je kind dat de baby niet (meer) leeft?

Soms wil je gewoon niet geloven dat het fout gaat Afgelopen zaterdag was de finale van het Eurovisie Songfestival. Al weken verheugde ik mij erop om samen met mijn jongste naar Joost Klein te kijken en Europapa mee te zingen. Helaas werd Joost Klein gediskwalificeerd....

0 reacties