Jij durft te zeggen wat ik voel

Jij zei precies wat ik dacht maar niet durfde te zeggen…
Was het antwoord van mijn cliënte op mijn vraag wat haar deed besluiten om door mij gecoacht te worden

Ik was op zoek naar rust in mijn hoofd. Ik wilde gewoon verdrietig zijn.

Gek werd ik van al die mensen met hun goed bedoelde adviezen en tips zoals:
Het komt goed. Je moet er alleen even doorheen…
Je bent sterk. Jij kunt dit aan..
Je krijgt kruis naar kracht…
Je kunt niet eeuwig blijven rouwen. Je moet op een gegeven moment ook weer verder met je leven…
Kijk naar de dingen die je wel hebt…
Je hebt er geen schuld aan…

Gek werd ik ervan. Al die tips. Al die adviezen. Maar hoe? Niemand vertelde mij hoe?

In plaats van vragen hoe het voor mij was om mijn kind te verliezen, kreeg ik, in mijn ogen, de opdracht om zo snel mogelijk weer het leven op te pakken.

Ik wilde mijn leven helemaal niet oppakken. Ik wilde rust. Wilde niet steeds opgeslokt worden door de emoties die zich steeds afwisselden en waar ik geen grip op kreeg.

Ik wilde erkenning voor mijn verdriet.

Jij zei letterlijk tegen mij: je voelt je schuldig. Het is jouw lijf dat gefaald heeft. Hoe zo? veilige moederschoot? Verstandelijk weet je dat je er niets aan kon doen. Maar zo voelt het niet voor jou…

Je zei precies wat ik niet durfde te zeggen maar wat ik wel voelde. Ik voelde mij erkend. Voelde mij begrepen

Pas later had ik de behoefte aan tips die mij echt zouden helpen om met het verlies om te gaan. Zodat ik mijn leven weer kon oppakken. Weer die moeder voor mijn dochter kon zijn die ik altijd was en wilde zijn. Weer de echtgenote kon zijn die ik altijd was en weer wilde zijn…

Maar eerst wilde ik gewoon begrip en erkenning.

Je nam mij aan de hand op de momenten dat ik dat nodig had en luisterde naar mij als ik daar behoefte aan had

Wat ik zo waardeer aan jou is dat ik niks moest. Dat je luisterde zonder oordeel. Je vond niks raar of vreemd. En daardoor ontstond er voor mij ruimte. Ruimte om naast het rouwen langzaamaan ook weer mijn blik naar de toekomst te richten

Haar woorden komen binnen. Hier is waar ik het voor doe. Persoonlijk. 1 op 1. Maatwerk.

Ben je ook je kindje verloren? Worstel je met je gevoelens? Zoek je erkenning, herkenning en tips zodat je beter met het verlies kunt omgaan? En op die manier je leven weer durft op te pakken?

Ik begeleid je graag. Neem vrijblijvend contact met mij op.

Je rouwt op je eigen manier maar dat betekent niet dat je het alleen hoeft te doen.

Deel mijn verhaal

Opnieuw zwanger na het verlies van je baby. Dolblij maar ook doodsbang

Ondanks de angst, weer een zwangerschap aangaan Ik weet nog steeds niet waar ik de moed vandaan haalde. Nog een keer zwanger worden nadat ik mijn twee kinderen was verloren en mijn derde zwangerschap eindigde in een miskraam. Hoe dan? En waarom dan? Ik hoor het je...

Feestdagen doorkomen na het verlies van je baby.

De feestmaand is begonnen Samen met mijn man, hang ik de slingers op voor onze jongste zoon. Hij wordt 6 jaar. Op zijn verjaardag begint de adventsperiode. Is het nog 4 dagen tot pakjesavond. Is het de eerste dag van de voor velen 'mooiste tijd van het jaar'. Ik...

Verborgen verdriet

Het is nauwelijks voor te stellen dat je je overleden baby niet mag zien. Dat het direct van je wordt weggenomen zodat je er geen band mee opbouwt. En je je er niet aan gaat hechten. Dat je je baby niet zelf mag laten begraven of cremeren. En dat je niet weet waar...

0 reacties