Schuldgevoelens

Toen mijn kinderen overleden zat ik vol schuldgevoelens. Ik voelde mij schuldig omdat mijn lijf had gefaald. Het was mij niet gelukt om mijn kinderen veilig in mijn schoot te borgen. Bij mijn dochter liep ik een nierbekkeninfectie op. En dat werd haar fataal. Nooit eerder had ik een blaasontsteking gehad. Laat staan een nierbekkeninfectie.

Ik was bang dat de artsen mij een ‘zeurpiet’ vonden

Ik plaste inderdaad veel vaker dan voorheen. Maar op de vraag of dit normaal was, kreeg ik te horen dat het erbij hoorde. Mijn baarmoeder groeide en die drukte op mijn blaas… Helaas bleek er meer aan de hand… Toen zij overleed heb ik mij heel vaak afgevraagd of ik toch niet vaker aan de bel had moeten trekken. Mij niet weg had moeten laten sturen…

Ik belde meerdere keren op omdat ik het niet vertrouwde. Omdat de klachten niet overgingen. Maar steeds kreeg ik te horen dat het geen kwaad kon en dat ik tegen de pijn een paracetamol kon nemen… Op een gegeven moment zat ik op het maximaal aantal tabletten. De pijn bleef… maar ik durfde niet meer naar de verloskundige of de arts. Uit angst dat ze mij een ‘zeurpiet’ zouden vinden.

Weken na haar geboorte bleken er nog placentaresten te zijn achtergebleven. Ook deze keer was ik steeds weggestuurd met de mededeling dat mijn klachten normaal waren. Totdat bij de laatste controle bleek dat er wel degelijks iets aan de hand was… Er volgde een curettage met een kans op een beschadiging van de baarmoedermond.

Ik werd steeds weggestuurd. Waardoor ik niet meer durfde te bellen

Ik werd zwanger van mijn zoon. En helaas bleek mijn baarmoedermond niet sterk genoeg. Ik kreeg een cerclage maar weken erna kreeg ik onverklaarbare pijnen. Ook hier werd ik steeds naar huis gestuurd met de mededeling dat er niets aan de hand was. Dat de pijnen normaal waren en dat ik hiervoor best een paracetamol mocht nemen. Ook toen durfde ik niet meer te bellen. Tot die fatale dag dat mijn zoon totaal onverwacht werd geboren. Het bandje dat de baarmoeder dicht moest houden bleek te zwak en mijn zoon viel letterlijk uit mijn buik.

Mijn intuïtie had mij niet in de steek gelaten. Maar toch liet ik mij wegsturen. Waarom?

Waarom had ik mij toch steeds laten wegsturen? Ik voelde mij zo schuldig. Ik had als moeder gefaald. Ik had mij nooit weg moeten laten sturen… Het gevoel werd versterkt door mensen in mijn omgeving die zeiden: ik laat mij nooit wegsturen. Ik vertrouw altijd op mijn intuïtie… dit zou mij nooit zijn overkomen … Ik trek aan de bel als ik iets niet vertrouw en ga pas weg als echt gebleken is dat er niets is…

Mijn hoofd maakte overuren. Ik sprak mijzelf steeds toe dat ik er echt niets aan kon doen en toch ging het gevoel niet weg… Wat ik ook deed. Wat anderen ook zeiden. Want er waren ook genoeg mensen om mij heen die mij probeerde te overtuigen dat ik geen schuld had aan de dood van mijn kinderen. Dat ik wel degelijk op tijd aan de bel had getrokken maar afhankelijk was van de artsen…

Ik werd ook jaloers op andere ouders. En voelde mij hier heel schuldig over…

Ook voelde ik mij schuldig over mijn jaloerse gevoelens. Wanneer ik moeders, vaders, gezinnen, opa’s en oma’s met een baby zag, werd ik verteerd door jaloezie. Niet dat ik het hen niet gunde maar ik voelde wel een zekere afgunst. Ik wilde dat ook. En als ik iemand met drie kinderen zag dan kon ik echt wel eens zeggen: waarom hebben zij er drie en ik geen? Soms schrok ik zelfs van mijn gedachte dat ik vond dat zij wel een kind hadden mogen verliezen in plaats van ik. Zij hadden immers kinderen. Gevoelens die ik nooit eerder bij mijzelf had gevoeld.

Ik schrok ervan en voelde mij schuldig. Hoe kon ik iemands iets misgunnen wat ik zelf ook graag had gewild? Hoe kon ik iemand iets toewensen dat ik mijn ergste vijand nog nooit had toegewenst? Ik voelde mij dan zo ontzettend laag. Zo slecht. Zo schuldig maar toch kwamen de gedachtes in mij op en voelde ik het op dat moment zo.

Wanneer ik dit uitte aan mensen in mijn omgeving, voelde ik mij nog slechter. Ze hadden immers gelijk dat ik niet zo mocht denken. Dat vond ik van mijzelf ook. Maar hoe ik mijzelf ook toesprak, de gevoelens bleven komen…

Het hielp niet. Het schuldgevoel bleef…

Ook ervaarde ik schuldgevoelens naar mijn kinderen en mijn partner. Ik voelde mij ontaard en harteloos op het moment dat ik ontdekte dat ik een dag niet aan mijn kinderen had gedacht. Voelde mij schuldig omdat ik (soms) echt had genoten. Mijzelf had verwend. Afleiding had gezocht. Hoe kon ik genieten en mijzelf toestaan weer het leven op te pakken na hun overlijden? Wat voor harteloze moeder moest ik wel niet zijn? Hield ik wel genoeg van hen? En van mijn partner? Want hoe kon ik lol hebben terwijl hij nog volledig werd opgeslokt door het verdriet…

Ik vertelde mijzelf dat mijn kinderen het niet hadden gewild dat ik niet meer zou genieten. Dat ze niet hadden gewild dat ik gestopt was met leven. Ik hield mijzelf voor dat ik wel moest genieten van het leven en er alles uit moest halen omdat zij die kans nooit hadden gehad. Maar wat ik mijzelf ook voorhield. Ik voelde mij schuldig.

En dat gevoel werd versterkt door opmerkingen vanuit de omgeving. Goh, ik zie dat je alweer lacht dan ben je er ook niet erg verdrietig over. Ik zou echt nog niet in staat zijn om een feestje te vieren…

Ik vond een manier om met mijn schuldgevoelens om te gaan

Uiteindelijk wist ik om te gaan met deze schuldgevoelens. Ik besloot om mijzelf niet meer te pijnigen en te straffen voor mijn gevoelens en gedachtes. Gewoon omdat het daar niet mee overging. Het hielp dat er mensen in mijn omgeving waren die alleen luisterde. Mij niet probeerde te laten inzien dat ik geen schuld had aan de dood van mijn kinderen. Maar gewoon luisterde en mijn gevoelens er lieten zijn.

De schuldgevoelens die ik had vanwege ‘jaloerse gevoelens’ naar andere ouders, veranderden toen mijn Turkse vriendin mij erop attendeerde dat we in het Nederlands geen woord hebben voor jaloezie vanwege een sterk verlangen. Jaloezie kent volgens haar vele gezichten. En in haar moerstaal hebben zij er allerlei woorden voor. Helaas ontbreekt dit in onze Nederlandse taal. Volgens haar was ik niet afgunstig maar had ik een sterk verlangen. Vanaf dat moment verdwenen de schuldgevoelens als sneeuw voor de zon. Verdween ook de negatieve lading van mijn jaloezie.

De schuldgevoelens die ik had wanneer ik genoot, verdwenen door de opmerking van mijn vriendin die ook een baby was verloren.  Zij vertelde mij dat ik (weer) moest leren genieten. Dat ik mijzelf moest aanleren om dingen weer leuk te vinden. Dat ik mijzelf wellicht moest dwingen om weer dingen te gaan doen. Dat dit niet zonder vallen en opstaan zou gaan lukken maar dat ik alleen op die manier mijn leven weer op de rit zou krijgen. Zodat mijn kinderen liefdevol zouden worden herinnerd. Dat wat ze ook verdienden.

Ik ben niet de enige ouder die kampt met schuldgevoelens

Was ik de enige die zich zo schuldig voelde? Nee, is het antwoord. In mijn praktijk hoor ik heel vaak hoe schuldig ouders zich voelen. En hoe moeilijk ze het vinden om hiermee om te gaan. Ik begeleid hen in het omgaan met deze gevoelens. 

Zijn deze gevoelens voor jou ook herkenbaar? En zo ja, hoe ben jij met deze gevoelens omgegaan? Ik ben benieuwd naar jouw mening.

Deel mijn verhaal

Stuwing na stil geboren baby

Mijn lijf snapt er niets van Mijn borsten doen zeer. Ze zijn rood en heel groot. Het zit vol moedermelk. Het doet pijn. Het brandt. Ik voel de tranen opkomen. Weet mij geen raad, behalve dat ik zoek naar verlichting. Mijn emoties zitten hoog. Ik kan alleen maar huilen...

Hoe een onvoltooid negen maanden dagboek mij inspireerde tot het maken van Koesterboek; een custom made zwangerschapsdagboek

Ik word moeder En daar waren die twee blauwe streepjes. Die streepjes die bevestigde dat ik zwanger was. Ik werd moeder! Natuurlijk hield ik er rekening mee dat het mis kon gaan. Dus met gepaste blijdschap wandelde ik de eerste ‘cruciale’ drie maanden door. En toen...

Hoe vertel je, je kind dat de baby niet (meer) leeft?

Soms wil je gewoon niet geloven dat het fout gaat Afgelopen zaterdag was de finale van het Eurovisie Songfestival. Al weken verheugde ik mij erop om samen met mijn jongste naar Joost Klein te kijken en Europapa mee te zingen. Helaas werd Joost Klein gediskwalificeerd....

0 reacties